ดีมากนะ อยากให้ทุกคนได้อ่าน  แล้วลองมองกลับไปว่าเราลืมใครไปหรือเปล่า
ณ......................วันนี้

ก่อนแม่จะสิ้นลมหายใจ  ได้บทความจากคุณสุรสิทธิ์

บ้านพักคนชราที่ผมไปเยี่ยมเยืยนมาหลังวันเกิดในเดือนที่แล้วเป็นอาคารไม้ชั้นเดียวไม่ใหญ่โตนัก
ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของวัดเล็กๆ  ที่สมภารเจ้าอาวาสอดีตนักเรียนโรงเรียนเดียวกับผม
ท่านเอาเงินที่ญาติโยมศรัทธาถวายท่านมาปลูกสร้างเพื่อให้ผู้เฒ่าผู้ชราได้มาพักอาศัยยามเมื่อขาดที่พึ่งพิง
มีโยมผู้หญิงวัยกลางคนไร้ญาติและสิ่งเกาะเกี่ยวทางโลกมาบำเพ็ญธรรมโดยไม่บวชชี
ท่วงท่าเจรจาพาทีดูสำรวมราบเรียบ  พร้อมเด็กวัดลูกชาวบ้านแถบนั้นแวะเวียนผลัดเปลี่ยนกันเป็น
ผู้ดูแลผู้ชราทั้งหญิงชายที่ถูกทอดทิ้งรวม13 ชีวิต ค่าจ้างคนดูแล น้ำไฟ  เสื้อผ้ายารักษาโรค  ข้าวปลา
อาหาร
สมภารใจดีอดีตนักเรียนช่างกลที่รอดตายมาจากเหตุการณ์ 14 ตุลาคม  2516 เหมาจ่ายคนเดียว
โดยไม่เคยพิมพ์ฏีกาเรี่ยไรใคร พูดคุยกับท่านหลายเรื่องจนตอนจะลากลับผมควักเงิน  500 บาท
ใส่ซองถวายท่านเป็นค่าใช้จ่าย  ท่านจึงนึกอะไรขึ้นมาได้ชวนผมเดินลงจากศาลาไปที่บ้านพักคนชราแห่ง
นั้น
เปิดนรกบนดินอีกขุมหนึ่งให้คนบาปอย่างผมมีดวงตาเห็นธรรมโดยไม่ต้องฟังเทศน์เทียบชาดกบทใดๆ

หญิงชรารูปร่างเล็กผิวสองสีบอบบางทอดกายเหยียดตรงบนเตียงเล็กๆ แต่สะอาด  มีผ้าห่มผืนบาง ๆ
ห่มปิดทรวงอกที่ยังกระเพื่อมเบาๆ ราวเครื่องยนต์ใกล้ดับอย่างเหนื่อยหน่าย  แม่เฒ่าพยายามยกขึ้น
ประนมไหว้
เมื่อท่านสมภารพาผมมานั่งอยู่ข้างขอบเตียง  กังวานน้ำเสียงแห่งพุทธบุตรผู้เมตตาเปล่งวาจาถามไถ่
อาการและ
ให้ศีลให้พรเบาๆ แต่เข้มขลังศักดิ์สิทธิ์หยาดน้ำตาแห่งความปิติ  ท่วมท้นดวงตาสีขาวขุ่นแล้วค่อย  ๆ
ซึมเซาะรินไหลไปตามร่องขอบตาที่เ่ยวย่นบนใบหน้าเวทนาบังเกิดจนผมต้องเบือนหน้าหนี
ผู้เฒ่าอายุ  91 ปี อาวุโสสูงสุดในจำนวน 13 คนชราของที่นี่  เรื่องราวทั้งหลายในอดีตยังเจิดจ้าอยู่ใน
ความทรง
จำเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวาน.......

แม่เฒ่ามีลูกชายสองคนและหญิงหนึ่งคน 60  ปีที่ผ่านมาครอบครัวแม่เฒ่าจัดอยู่ในระดับผู้มีอันจะกินของ
จังหวัด
สามีของแม่เฒ่ามีอาชีพรับเหมาก่อสร้าง  ก่อร่างสร้างตัวจากกรรมกรกินค่าแรงรายวันโดยแม่เฒ่ารับจ้าง
ทอผ้าอยู่ในโรงงงานแห่งหนึ่ง  อดออมสะสมจนฐานะดีขึ้น สามารถสร้างหลักฐานจนมีที่ดินบ้านช่องสม
ฐานะ
แต่สามีก็ยังทำงานหนักไม่ยอมพักหวังจะฟูมฟักลูก 3 คนให้อยู่อบอุ่น  กินอิ่มโดยไม่ต้องลำบากช่วงนั้นแม่
เฒ่า
เลิกทอผ้าแล้วอยู่บ้านเลี้ยงลูก3 คนที่อยู่ในวัยซวนไล่เรียงตามลำดับ  เช้าวันหนึ่งเมื่อลูกชายคนโตอายุได้
6 ขวบ
สามีของแม่เฒ่าก็หลับไปไม่ตื่นมาร่ำลา  หมอที่โรงพยาบาลบอกว่าสามีตับแข็งตายทั้ง ๆ  ที่ไม่เคยแตะ
เหล้าซักหยด
แม่เฒ่าเปลี่ยนสภาพบ้านพักเปิดเป็นร้านค้าโชห่วยขายของสารพัดชนิดอดทนอดออมเลี้ยงลูกทั้ง  3 คน ให้
ร่ำเรียนจนจบปริญญา ครอบครัวอบอุ่นพี่น้องรักใคร่กันดี  ไม่มีเค้าลางว่าจะแตกหัก ดั่งหนึ่งคนละสาย
เลือด

ลูกชายคนโตแต่งงานไปกับลูกสาวเจ้าของร้านขายทองในตลาดในชีวิตของแม่เฒ่าไม่เคยมีความสุขครั้ง
ไหน
เหมือนวันที่ลูกชายแต่งงานสมบัติที่มีแม่เฒ่าจัดแบ่งเป็นสามส่วนให้ลูกชายคนโตเปิดร้านขายทองตามที่สะใภ้
ต้องการ
ปีต่อมา

ลูกคนที่สองแต่งสาวเข้าบ้านอีกคนแม่เฒ่ายกบ้านและที่ดินที่เปิดร้านขายของสองคูหาสามชั้นให้เป็นสมบัติ
ของ
ลูกด้วยความยินดีโดยที่แม่เฒ่าขอสิทธิ์แค่อยู่อาศัย

สองปีถัดมาลูกสาวคนสุดท้องแต่งกับข้าราชการระดับหัวหน้ากองในจังหวัดแม่เฒ่ายกที่ดินและเงินสดก้อนสุด
ท้ายของแม่เฒ่ารับขวัญลูกเขยด้วยความปรีดา

สัตว์โลกทั้งหลายล้วนเวียนว่ายก่อเกิดเพื่อมาชดใช้กรรมเก่าสะใภ้  คนที่สองเริ่มจุดประกายแห่งการแตก
หักตั้งแต่แต่ง
เข้าบ้านไม่เคยแม้แต่เสียบปลั๊กหม้อหุงข้าวแม่เฒ่ากลายเป็นทาสในเรือนซักผ้าทำกับข้าวจัดสำรับคับค้อนตั้ง
โต๊ะคอย
ท่าสองผัวเมียกินก่อนจนอิ่มแม่เฒ่าจึงมีโอกาสได้กินของเหลือก่อนจะเก็บกวาดถ้วยชามไปล้างกวาดเช็ ด& amp; lt; BR>>บ้านช่องเรียบร้อย
แล้วจึงได้พักผ่อนด้วยการเดินออกไปคุยกับเพื่อนบ้านในวัยไล่เลี่ยกัน  สะใภ้สองเข้มงวดแม้แต่ของสดทุก
ชนิดที่ซื้อมาทำกับ
ข้าวต้องถามราคาแล้วยกไปชั่งน้ำหนักราคาสินค้ากับเงินทอนที่เหลือต้องตรงกับเงินที่ให้ไปตลาดแต่แม่เฒ่า
ก็ไม่เคยเก็บมาเป็นอารมณ์
แล้ววันหนึ่งสะใภ้สองก็จัดระเบียบการกินใหม่หล่อนไปสั่งผูกปิ่นโตเพื่อนกินกันแค่สองผัวเมียแล้วสั่งให้ผัว
จ่ายเงินให้แม่เฒ่า
แค่วันล่ะยี่สิบบาทไปหากินเอาเองด้วยเหตุผลโง่ ๆ คือต้องการประหยัด แต่ลึก ๆ  ในใจไม่ต้องการให้
แม่ผัวเม้นส่วนเกิน
แม่เฒ่าคิดเอาเองว่าลูก ๆ  คงไม่อยากให้แม่เหนื่อยจึงน้อมรับประกาศิตลูกสะใภ้ด้วยดุษฏี  สองสามวัน
ต่อมาแม่เฒ่าก็ลืมสิ้น
เพราะความรักลูก

หลายครั้งที่แม่เฒ่าคิดถึงลูกชายคนโตที่เปิดร้านขายทองในตลาดแม่เฒ่าจะเจียดเงินที่เก็บออมไว้  ซื้อผล
ไม้ที่ลูกชอบติดมือไป
ด้วยแต่ทุกครั้งที่แม่เฒ่าเดินเข้าไปในบ้านสะใภ้ใหญ่จะมองอย่างเหยียด ๆ  แล้วเดินหนีเข้าห้องแอร์ปิด
ประตูนอนดูโทรทัศน์สั่ง
คนใช้ให้คอยสอดส่องเดินตามแม่เฒ่า  เธอกลัวแม่ผัวขโมยของในบ้านจะคุยกับลูกชายนั่นก็ออกอาการ
ไม่ว่างถามคำตอบคำ
เหมือนหนามตำโดนโคนลิ้นจนอ้าปากลำบากลำบน อึดอัดแม่เกรงใจเมีย  แกล้งถอดสร้อยคอทองคำเส้น
โตที่ห้อยแขวนพระเครื่อง
ราคาแพงในกรอบทองฝังเพชรพวงใหญ่ขึ้นมาส่องทีละองค์ด้วย  ความเลื่อมใสและไม่แม้แต่จะชายตามอง
แม่เฒ่าที่นั่งซึมอยู่ข้างตู้
ทองอย่างเดียวดาย เก้ ๆ กัง ๆ อยู่พักใหญ่ก็เดินออกจาก  บ้านลูกชายคนโตอย่างเหงา ๆ โดยมีคนใช้
ของลูกหิ้วถุงผลไม้ตามมายัด
คืนใส่มือ ระหว่างทางก็แวะทักทายคนรู้จักเพื่อรักษา

มารยาท แต่ในใจของแม่เฒ่ามันวังเวงจนจำไม่ได้ว่าพูดคุยกับใครไปบ้างระหว่างทาง  ลูกสาวคนเล็กที่
แม่เฒ่าทั้งรักทั้งหวงนั่น
แทบไม่ต้องพูดถึงเธอยื่นคำขาดกับแม่เฒ่าตั้งแต้ครั้งแรกที่ไปเยี่ยมว่าถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องไปหาเพราะบ้าน
เธอมีแขกที่เป็นลูกน้อง
ของผัวและพ่อค้าวานิชเข้าพบผัวของเธอเพื่อขออำนวยความสะดวกในทางธุรกิจบ่อยๆ  และผัวของหล่อน
ก็ค่อนข้างเจ้ายศเจ้า
อย่างถ้าแม่เฒ่ารักลูกก็ควรจะต้องรักษาเกียรติรักษาหน้าตาของผัวลูกด้วย  แม่เฒ่าไม่เข้าใจว่าการรักษา
หน้าตาของลูกเขยนั้น
ต้องทำอย่างไรแม่เฒ่ายังเคยปลื้มกับคำชมของเพื่อนบ้าน  เขาว่าแม่เฒ่าวาสนาดีลูกเขยเป็นเจ้าคนนาย
คนแม่เฒ่าก็ได้แต่แอบปลื้มทั้งๆ
ที่ไม่เข้าใจว่าทำไมการเป็นเจ้าคนนายคนจึงเหมือนกำแพงชนชั้นปิดกั้นระหว่างความเป็นแม่ลูกจนหนักหนา
สาหัสขนาดนั้น
ร้านสะดวกซื้อและห้างสรรพสินค้าขนาดยักษ์โผล่ขึ้นมารายรอบร้านค้าของลูกชายคนที่สองกระทบธุรกิจของ& amp; lt; BR>>สองผัวเมียจนทรวดเซ
ของขายไม่ได้มากเหมือนเก่าที่เอาอะไรมาวางก็ขายหมด  ปัญหาและวิกฤติการเงินในบ้านส่งสัญญาณถึง
ขาลงสองผัวเมียเริ่มมีปาก
เสียงกันบ่อยครั้ง  และแทบทุกครั้งลูกสะใภ้ก็จะฉวยโอกาสด่ากระทบแม่ผัวเป็นของแถมโดยไม่มีเหตุผล
โดยที่ลูกชายก็ไม่ออก
อาการปกป้องแม่เฒ่าแต่อย่างใด...

12 มิถุนายน ประมาณ 3 ทุ่มของคืนโลกาวินาศ  ท้องฟ้ามืดครึ้มไปด้วยพยับเมฆสลับกับเสียงฟ้าร้องดัง
กึกก้องเป็นระยะๆ ครู่ใหญ่  ๆ
ต่อมาสายฝนจึงโปรยปรายชุ่มฉ่ำน้ำนองไปทั่วเมือง  ลูกชายลูกสะใภ้ออกไปกินข้าวนอกบ้านยังไม่กลับ
ปล่อยแม่เฒ่า
เฝ้าร้านค้าคนเดียว  แม่เฒ่าจำได้ว่าวัยรุ่นสองคนขี่รถเครื่องฝ่าสายฝนมาจอดหน้าร้านขอซื้อเบียร์หนึ่ง
ขวด  แม่เฒ่ารับเงินแล้วเดิน
เข้าไปเก็บในลิ้นชักโดยไม่ระแวงว่า  สองวัยรุ่นแอบยกลังใส่บุหรี่ที่ลูกชายสั่งมายังไม่แกะกล่องช่วยกัน
แบกขึ้นรถขี่หายไปกับความมืด
ก่อนสี่ทุ่มเล็กน้อยสองผัวเมียจึงขับรถกลับเข้าถึงบ้านช่วยกันเก็บของเข้าร้าน  วางของทุกชิ้นเข้าที่ ๆ
เคยวาง เมื่อไม่เห็นลังบุหรี่จึงหัน
ไปตะโกนถามแม่เฒ่าที่กำลังจุดธูปไหว้รูปสามีบนหิ้งเพียงคำตอบที่แม่เฒ่าตอบว่าไม่เห็นก่อนปักธูปลงกระ
ถางเสียงสบถด้วยคำหยาบ
ของลูกชายก็ดังสวนสนั่นบ้านครู่เดียวทั้งลูกสะใภ้กับลูกชาย  ก็สลับปากจิกหัวด่าแม่กึกก้องประสานเสียงกับ
สายลมนอกบ้าน ก่อนที่ทั้งคู่
จะขับรถไปโรงพักแจ้งจับแม่ลักทรัพย์

ตำรวจพาแม่เฒ่าไปนั่งอยู่หน้าโต๊ะร้อยเวรแม่เฒ่าให้การไม่รู้ด้วยซื่อบริสุทธิ์โดยไม่ตัดพ้อต่อว่าลูกชายแม้แต่
คำเดียว  กว่าชั่วโมงใน
ห้องแอร์เย็นเฉียบแต่ในอกในใจของร้อยเวรหนุ่มร้อนรุ่มเหมือนถูกไฟนรกแผดเผาที่ต้องวิงวอนสองผัวเมีย
ให้เห็นบาปบุญคุณโทษแต่
สองผัวเมียกลับโยนภาระตอกย้ำให้ตำรวจอบรมแม่เฒ่า  ก่อนที่จะสะบัดก้นกลับไปบ้านโดยไม่ใส่ใจแม่เฒ่า
ที่เปียกฝนนั่งสั่นสะท้านด้วย
ความหนาวเหน็บ สายฝนยงสาดซัดกระหน่ำหนักเหมือนฟ้าแตก  ตำรวจยศนายดาบขับรถร้อยเวรมาส่งแม่
เฒ่าที่บ้านบ้านซึ่งประตูเหล็ก
ถูกปิดสนิท  แม่เฒ่าลงจากรถเดินฝ่าฝนถึงหน้าบ้านแล้วแม่เฒ่าก็ตกใจสุดขีดกับภาพเบื้องหน้าที่พื้นหน้าบ้าน
เสื้อผ้าเก่า ๆ ยัดแน่นอยู่ในถุง
ถูกโยนออกมากองเรี่ยราดเหมือนขยะ บนกองเสื้อผ้าของแม่เฒ่า  กระถางธูปและรูปถ่ายของสามีแตก
กระจายเกลื่อนกราด หยาดฝนสาด
ซัดรูปถ่ายขาวดำของสามีจนเปียกปอนขาดวิ่น  แม่เฒ่าก้มลงหยิบรูปของสามีมากอดแนบอกน้ำตาแห่งความ
รันทดทะลักล้นปนน้ำฝนปวด
ร้าวเหมือนถูกฟ้าผ่าเข้ากลางใจ

แม่เฒ่ากอดรูปนั้นไว้เหมือนจะปกป้องจากสายฝนสุดชีวิต สองเท้าออกก้าวช้า  ๆเหมือนร่างไร้วิญญาณเข้า
ตลาดไปหยุดนิ่งอยู่หน้าร้านขายทอง
ของลูกชายคนโตเหมือนเป็นการบอกลาแล้วลัดเลาะฝ่าความมืดและสายฝนไปยืนอยู่หน้าบ้านลูกสาวคนเล็ก
เก็บภาพแห่งความรักความทรงจำสุด
ท้ายเป็นครู่ใหญ่จึงเดินจากไปท่ามกลางเสียงกึกก้องของฟ้าร้องระงม  สลับกับเสียงฟ้าผ่าแน่นหนักเป็น
ระยะดั่งเจ้ากรรมนายเวรกำลังเร่งรีบกรีด
นิ้วกัปนาทบรรเลงเพลงกรรมในอดีตชาติติดตามมาทวงคืนให้แม่เฒ่าต้องชดใช้อย่างบอบช้ำยับเยิน  รถ
กระบะเก่า ๆคันนั้นวิ่งฝ่าสายฝนมาจอด
สงบนิ่งอยู่หน้ากุฏิพระของสมภารเจ้าวัดตอนตีสามเศษๆ  คนขับรถพบแม่เฒ่าเดินโซซัดโซเซอยู่ข้างถนน
เปล่าเปลี่ยวเดียวดายด้วยใจเมตตา
เมื่อแม่เฒ่าต้องการมาที่นี่  จึงขับรถมาส่งด้วยความสังเวชแม่เฒ่ามักคุ้นกับสมภารวัดนี้มานานแล้วตั้งแต่
เจ้าอาวาสองค์เก่ายังอยู่นาทีสุดท้ายของ
การตัดสินใจครั้งใหญ่ของชีวิตจึงไม่มีที่ไหนอบอุ่นให้พึ่งพิงเหมือนร่มเงาฉัตรแก้วกงธรรมแห่งรัตนะทั้งสาม
ฟ้าเริ่มขมุกขมัวใกล้ค่ำลงทุกขณะ
ผมจำเป็นต้องบอกลาท่านสมภารและแม่เฒ่าเจ้าของเรื่องราวน่าสลด  นับแต่นาทีแรกที่แม่เฒ่ามาถึงที่นี่จน
วันนี้แม่เฒ่าไม่เคยออกไปนอกวัดเหมือนๆ
กับที่ทั้งสามคนก็ไม่เคยออกติดตามถามหาจะรู้หรือไม่ก็แล้วแต่  ว่าแม่ซมซานมาอยู่วัดแต่ก็ไม่เคยปรากฏแม้
แต่เงาของลูกทั้ง 3

ผมจากลาออกมาทั้งที่น้ำตาเปื้อนหน้าประโยคสุดท้ายของแม่เฒ่าที่ฝากมา.. " แม่จำลูกได้ทุกอย่างตั้งแต่
เกิดจนโตจะทุกข์จะสุขก็คือลูกของแม่
แม่ให้โดยไม่เคยวาดหวังจะได้จากลูกทุกคนเป็นการตอบแทน  ลูกเอ๋ย...เมื่อลูกยังเป็นทารกทุกครั้งที่
แนบอกดูดดื่มน้ำนมจากเต้า สองมือน้อย ๆ  ของเจ้าไขว่คว้าอยู่ไหว ๆ  วันนี้แม่สิ้นแรงแทบสิ้นใจจะมีมือ
ของลูกคนไหนเอื้อมมาปิดตาให้แม่ก่อนสิ้นลม....."